16 Aralık 2012 Pazar

Her şey bitebiliyor. Biten şeyler hep acıtıyor. Neden bitiyorlar ? Neden bitmek zorunda kalıyorlar ? Neden insanın gücü bazı şeylere yetmiyor ? O yetmediği şeyler niye en çok yıkan oluyor ?

Anlaşılan tekrardan çukura dönüyorum. Yine bir savaş hatırası, yine ruhuma işlenen bir acı.

Sigarası olan varsa yaksın benim yerime...

Yine dönüyorum ...

Sanırım ait olduğum yer orası.

Karanlık.

Sessiz.

Yalnız.

Bir daha çıkmamak üzere dönüyorumdur umarım. Bir daha çıkacak enerjim de kalmadı zaten.

Son kez aranızdaydım. Umarım güzel bir şov sunmuşumdur.

Ben tekrar dönüyorum çukuruma. Ait olduğum tek noktaya.

Sigarası olan varsa yaksın, çünkü ben ilk iş yakıcam bir tane.

Eee akciğerlerim özlemiştir.

Karaciğere gelince...

Sana en büyük ziyafet var dostum...

İç içebildiğin kadar.

Çukurda bize huzur var.

Karanlık sarsın yine etrafımı. Batman olayım kendi gotham'ımda.

Bu şehirden de kovulduk. Halbuki kahramanları niye kovuyorlar ?

Bir yaverim olsa ya da Robin'im iyi olurdu. Hoş how i met your mother gibi bir robin tecrübesi var zaten ama boşver gerek yok robin'e.

Gülümsemem için de bir sebep kalmadı artık. Alışın bana yine.

Merhaba ...

Ben geldim.

Tanıştırayım. Karanlık ve Ben. Jack ve Lm.

Merhaba çukur. Yine ben...


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder