Yok size başlık maşlık.

Bugün erken uyuyayım dedim başıma gelmeyenler kalmadı. Pek de şaşırmadım zaten olanlara. Olanları hayal etmiş miydim ? Sanmıyorum. Hmm halbuki ben her şeyi düşünürdüm. Hmm, bir şeyler yanlış gitmiş olmalı. Hmm. ilginç, zaten çoğu zaman bir şeyler yanlış gidiyor. Nereye gidiyorlar ? Hiç bakmadım. Hani şu halının altına süpürdüğümüz çer çöp misali sanırım. Bir yere gidiyorlar. Ama yanlış gidiyorlar orası fix.

Her neyse işte bir şeyler yine yanlış gitti, kendimi yine klavyenin başında buldum sonrasında da işte buraya geldim yine. Niye hep "yine" oluyor, niye bu kadar çok tekrar var anlamıyorum. Dejavu ya inanmıyoruz ama hep yine diyoruz. Hmm, ilginciz. 

Her neyse işte buraya geldim de çok farklı geldim, kısa bir zaman önce nasıl gelirdim, şimdi nasıl. Çok değiştim ben çoookk. Daha doğrusu değişicektim ben de değiştirmediler, tam değişmeye karar vermişken yine biri çekti kenara, o yüzden çok değiştim ben. İronik işte, zaten hayatın kendisi öyle değil mi ? Bu soru işaretlerinin hepsine cevap bekliyorum şaka maka.

Her neyse ben yine buraya geldim, farklı da geldim ama sonuçta geldim. Buraya bakınca kendime gülüyorum. İnsanın hayal kurması ne kadar kolay başarabilmesi ise ne kadar zormuş diye. Güya bu blog bir çok film eleştrisine sahip olucaktı. Günün filmi olucaktı. İşte ne bileyim böyle güzel hoş şeyler olcaktı. Müzik olcaktı. Valla sanırım bencilliğim tuttu paylaşmak istemedim ya da kimse iplemedi o da bana çok koymuş olabildi ben sonuç olarak hayalimi gerçekleştirmedim. İşte yaradığı tek halt arada sırada buraya bişey yazıyorum hep de saat 05:00-06:00 sularında yazıyorum ki kimse görmesin diye.

Sonra bunları siz okurken bu çocuk niye uyumuyor diyor musunuz bilmiyorum. Yatağımın altında canavar falan yok, böyle sürekli açılıp kapılan tarzda götlük yapan bir dolabım da yok. Üst ya da alt komşum da yok. Müstakil bir evim yok bahçemde yok yani. Şartlar müsait, ılık süt bile var ama ben yine de uyumuyorum. Ben siktir ettim bu olayı siz de en iyisi siktir edin der topu "Pardon" un en güzel sahnelerinden birine atarım. Hee iyi hatırladım bir ara askerlik şubesine gitmem lazım acaba benim de dosyalar şube taşınırken arazi olmuş mudur. Hmm ona bir bakmak lazım.

Her neyse ben yine buraya farklı ve hayalimi gerçekleştiremediğimi bilerek geldim. Valla yazının bir temel mesajı yok, buraya kadar boşuna okudunuz devamını okumayın bari öyle bir şey bekliyorsanız. Eğer bir mesaj yakalamışsanız kesinlikle sublimal mesajdır ama merak etmeyin masonlukla bağlantım yok. Beni kendi aralarına almış olsalar buraya yazmam büyük ihtimal bir deniz kenarında viskimi yudumlar olurdum. Çok güzel oluyor tavsiye ederim.

Her neyse ben yine buraya farklı, hayalini gerçekleştiremediğini bilerek ve mason olmadığını belirterek geldim. Böyle geldim gidiyorum işte, varsa yolda eşlik ederim ama yol arkadaşlığı yapmam söyliyim ona göre. 

Şimdi siz her gün hayatınızı değiştirebilecek fırsatları buluyor ve değerlendirmiyorsunuz. Korkularınıza yenik düşüp adımlar atamıyorsunuz. Hayallerinizi kovalamayacak değil, hayallerinizi başaramayacak kadar tembel takılıyorsunuz. Sonrada diyorsunuz hayat beni yordu. Abi ne yaptın da yoruldun anlamadım ben seni. Ne yapamadın da vazgeçtin onu da anlamadım. Aranızda kansere çare falan için uğraşan yok sanırım. Ben uğraşmıyorum yani buradan bir varsayım çıkardım sadece. Şimdi siz her gün halinize dert yanıyorsunuz. Uğraşmıyorsunuz. Emek harcamıyorsunuz. 2 gün yorulunca vazgeçiyorsunuz. Sonra da ilahi adaletten yardım bekliyorsunuz. Hmm. Sonra da batıl inançlara laf atıyorsunuz. Haha iyiymiş valla. Kendinize acımayı bırakın, yoruldum demeyi de bırakın, hayata insanlara çevreye sövmeyi de bırakın. Kusura bakmayın ama çoğu şey sizin elinizde. Kolayınıza geliyor sıkıyorsunuz sağa sola, yok devlet böyle, yok bugün hava soğuk , yok erkekler böyle yok kadınlar böyle, yok ugg giymiş, yok çanak patlamış, bişeyler olmuş.

Bahane çok icraat çok. İngilizce de "quit bitching" diye bir tabir var. Heh aynı olay işte bu, latince, quitus bitchinus oluyor, hani prospektüs okumayı severiz ya onun için söyledim bakın araştırın bu terimi. Abi quitinus bitchinus lütfen. Her sövdüğünüz durum için, intizar ettiğiniz, ağladığınız, sinirlendiğiniz, bla bla falan ama bir şey yapmadığınız şey için bir adım atsaydınız şu anda emin olun daha ileride olurdunuz. Bak senaryo belli, hayat acımasız, hayat şerefsiz, erkekler böyle, kadınlar şöyle, havalar soğuk, havalar sıcak, aykut kocaman takımı geriye çeker, fatih terim küfreder, querasma niye gider, falan hani her şey belli bir şablon, tüm soruları bilip de cevabı bulmamaya benzer sizin işiniz.

Her neyse ben yine buraya farklı, hayalini gerçekleştiremediğini bilerek, mason olmadığını belirterek ve yine bir mesaj verip ironiye düşmüş şekilde geldim.

Ben söyleyeceğimi söyledim, zaten bunların çoğunu da kendime söyledim öyle büyük bir okuyucu kitlem yok biliyorum. Maksat burayı faydama gelecek şekilde kullanmak. Öyle böyle işte.

Her neyse uzatmıcam lafı bu sefer.

Hadi size bir tane de soundtrack yapıştırayım bari müzik hoşunuza gider eli boş dönmemiş olursunuz.

Ben başlık bulamıyorum ya :/

Babam ile çocukken aram daha iyiydi. Bunun sebebini kimi zaman tatlı bir velet olmama kimi zaman ise türk oto sanayisinin özellikle tofaş'ta bütünleşen aylık oto-sanayi ziyareti kuralına bağladım. Her gün giderdik nerdeyse, özellikle yaz tatillerinde oto-sanayi benim için bir eğlenceydi. Yüzlerce araba, bir aksiyon, bir kalabalıklık ve herkes de telaş. Kimi zaman ağır küfürler kimi zaman ise gökyüzüne yükselen kahkalar. Sürekli gittiğimiz bir motorcu vardı. Eski aracımız da sürekli arıza yapar yapmasa bile bize feyk atıp öyleymiş gibi gösterirdi. O dükkanda "arap" dedikleri bir kalfa-çırak ortası benim yaşıtımda bir çocuk vardı. "Arap" yıllar boyunca benim için uyarı niteliği taşıdı. "Okumazsan seni arap gibi sanayiye veririz, Bak arap'a sen de böyle olma, çalış ve oku." Bu tarz uyarılar ve ultimatomlar sayesinde serserilik yapmadan ortaokulu da bitirdim. Arabayı sattık, babamla aram bozuldu ve ben arap'ı tekrar görmedim. Naptı o gözü yüzü toz içindeki çocuk bilemedim. Taa ki geçen gün babamın arkadaşlarıyla konuşurken. Bizim arap, memleketine, Erzurum'a dönmüş. Renault genel servisi'nde önce mekaniker olarak başlamış sonra da genel mekanik sorumlusu olmuş. İşi geliştirmiş bir de galeri açmış. Arada İnegöl'e gelir, o motor dükkanındaki ustasını hal-hatır edermiş.

Şimdi ben bu hikayeyi niye anlattım ? Gerçekten iyi bir cevabım yok ama siz yine de "aman siktir et, facebook'ta ne var acaba" moduna geçmeyin, biticek birazdan zaten sorun yok. Her neyse, şimdi olay şu. Öncelikle gerçekten ama gerçekten kimseyi kendinizden daha şanssız ya da şanslı görmeyin. Hayatta elde edebileceğiniz başarılar nerede ve hangi şartta olursanız sizin elinizde. İster okul okuyun isterse kuytu bir oto dükkanında kalfalık yapın. Eğer gökyüzüne doğru baktığınızda hayal kurabiliyorsanız etrafınızdaki dört duvarın ne olduğunun önemi yoktur.

Yeni bir gün başlamak üzere ve her şey sizin için tekrardan başlıyor. Atacağınız her adım sizin elinizde, ne kadar şansınız yaver gitmese de, kader ve hayat ne kadar kalleşlik peşinde de koşsa. bugünü iyi bir gün yapmak sizin elinizde. Savaşı kazandığınız sürece kimse muharebeleri hatırlamaz.

Değer verdiğiniz her şeye sımsıkı sarılarak, bugün biraz daha çabalayarak. Bugünü daha iyi bir gün haline getirin. 

Ve bir gece bugünleri hatırladığınız da gülümseyebilin. Keşkeleriniz olmadan ...